Begin pagina Strand
Naar de inhoud

Strand

Co komt niet zo vaak op het strand. Hij loopt voornamelijk langs de Zijl of door de Leidse Hout, en dat vindt hij ook leuk.
Toen we een paar jaar geleden op een verjaardag waren die in een strandtent gevierd werd, besloot ik dat ik het Co niet aan kon doen het strand zelf links te laten liggen.
Mijn moeder liep met ons mee tot aan de uitgang van het paviljoen, waarna Co en ik samen verder gingen. Ik vroeg hem me richting zee te brengen. Co vond het wel een beetje raar om me in tuig door het mulle zand te leiden. Ik denk dat dat feitelijk ingaat tegen wat hem geleerd is. Het is immers de bedoeling dat hij als geleidehond een veilige, obstakelloze weg zoekt. Een strand vol hobbels en kuilen is in zijn ogen niet zo geschikt.

Gelukkig kwamen we al snel op het harde zand. Daar deed ik co’s tuig en riem af en haakte een bel aan zijn halsband, zodat ik hem kon horen. Hij kreeg “vrij” en mocht zich zelf vermaken, mits ik zijn belletje regelmatig hoorde. Ik oriënteerde me op het geluid van de branding en zorgde dat die terwijl ik liep, steeds links van mij bleef. Omdat ik mijn stok thuis had gelaten, hield ik de beugel schuin voor me. Eventuele obstakels, die ik op een strand eigenlijk niet verwacht, hoopte ik zo tijdig te kunnen voelen. Ook hoopte ik op deze manier aan eventuele andere wandelaars duidelijk te maken dat ik hen niet kon zien.

Ik was nooit eerder alleen met Co op het strand geweest en vond dit heel bijzonder.
Het enige wat ik hoorde was de zee en ik voelde de wind langs mijn gezicht. Verder was er niets, tot er plotseling een kerkklok begon te luiden. Twee van de mooiste geluiden bij elkaar, wat wil een mens nog meer?
Co vermaakte zich prima, al had ik wel het idee dat hij me niet echt uit het oog durfde te verliezen. Ben ik met andere begeleiders, dan trekt hij wat meer zijn eigen plan.

Na een tijdje besloot ik om te keren, benieuwd of we ooit nog bij de strandtent terug zouden komen. Ik had geen idee of Co in staat zou zijn die plek terug te vinden. We waren er immers nooit eerder geweest, buiten die middag.
Co sputterde wat tegen toen ik hem in tuig deed. Een loslopende hond leidde hem af. En omdat het strand geen plek om te werken, maar om te spelen is, gaf ik hem nog even vrij, zodat hij kennis kon maken met zijn nieuwe vriendje.
Zodra dat klaar was, liet Co zich weer intuigen. Ik vertelde hem dat ik weer naar binnen wilde, en zei iets als “zoek terug plaats”, in de hoop dat hij terug naar de strandtent zou gaan.

Veel eerder dan ik gedacht had, draaide Co het zachte zand in. Ik begreep er niets van, maar omdat Co zo enthousiast deed, besloot ik hem te volgen.
Hij leidde me tegels op en na enige aarzeling ontdekte ik dat ik voor een deur stond. Ik was bang dat ik een heel ander restaurant zou binnenstappen, en enigszins gegeneerd opende ik de deur.
Al direct hoorde ik de enthousiaste stem van een van mijn neven, die me aan had zien komen. Co had me wel naar de goede strandtent teruggebracht. Bijzonder was dat hij een betere ingang gekozen had dan de deur die ik genomen had om het strand op te gaan.
De gasten raakten die middag niet meer uitgepraat over die slimme Co.

Mail voor vragen of opmerkingen naar: emailcontact

Volg me op Facebook:

Facebook

Volg me op Twitter:

Naar boven