Begin pagina Het oor van malchus
Naar de inhoud

Het oor van malchus

Een paar jaar geleden gingen we een dagje naar Utrecht. Na een interessant bezoek aan Museum Speelklok, waar volop te horen en aan te raken viel, wilden we naar het Catharijneconvent. Ik ben geïnteresseerd in Christelijke objecten en had me al lang op dit bezoek verheugd.

Mijn moeder, die er al eens geweest was, wist dat er een aantal beelden niet achter glas stond. Die wilde ik graag eens voorzichtig bekijken. Ik verwachtte geen moeilijkheden. Zodra we binnenkwamen, nam de man achter de balie de telefoon. Zonder ons ook maar iets uit te leggen of te vertellen, vroeg hij aan de persoon aan de andere kant van de lijn of geleidehonden wel binnen mochten. Hij legde de hoorn neer, en zweeg. Pas toen mijn tante om uitleg vroeg, zei hij dat hij teruggebeld zou worden. Dat gebeurde na een paar tellen en gelukkig mochten we naar binnen. Door dit niet al te warme onthaal, voelden we ons niet meer echt welkom. De man was nog wel zo vriendelijk ons te vertellen dat er een lift was.

We daalden af en kwamen in een ruimte met de Kruiswegstaties uitgehakt in steen. Ik had deze nog nooit tastbaar aangetroffen en was blij dat ik ze nu eens rustig kon onderzoeken. Daarna bekeek ik een stenen doopfont voorzien van hoofden. Die hoofden had ik overigens eerder met mijn vingers opgemerkt dan mijn moeder en tante met hun ogen. Toen we bij een vitrine stonden waarin onder andere een avondmaalservies uit de Marekerk stond, kwam er een medewerker van het museum naar ons toe.

Hij had gezien dat ik de stenen voorwerpen aangeraakt had en zij dat ik niet aan de houten objecten mocht komen. Bovendien mocht ik de stenen voorwerpen die we nog tegen zouden komen, alleen met museumhandschoenen aanraken. Hij wenste ons nog een fijn bezoek, en vertrok.

We ontdekten dat er overal camera’s hingen, waardoor we in de gaten gehouden werden. Op onze verdere tocht kwamen we nog een heleboel beelden tegen, waarvan we vermoedden dat de meeste van hout waren. Vanwege de aanwezige camera’s durfde ik het aanraakverbod niet te overtreden. Toen we dan eindelijk bij een stenen beeld kwamen, bleek dat de handschoenen zo dik waren, dat ik totaal niets kon voelen van wat ik aanraakte. Ik kon de vormen nauwelijks onderscheiden. Op deze manier was er dus weinig aan.

Uiteindelijk kon ik het bij een katholieke totempaal? niet laten om even met mijn blote vingers het oor van Malchus aan te raken. Mijn moeder en tante vertelden over de voorwerpen die in de vitrines lagen en lazen wat omschrijvingen voor. Ook vonden we een soort beeldschermen waarop aan de hand van foto’s en een gesproken verhaal, over bepaalde mensen en gebeurtenissen verteld werd. Maar zonder het voelen van de bijbehorende objecten, vond ik dat weinig interessant. Voor we het museum verlieten, zagen we dat er ook een audiotoer was. Als men bij de kassa de moeite had genomen ons dat vooraf te vertellen, was het bezoek wellicht wat blindvriendelijker geweest.

Mail voor vragen of opmerkingen naar: emailcontact

Volg me op Facebook:

Facebook

Volg me op Twitter:

Naar boven