Begin pagina Het busabonnement
Naar de inhoud

Het busabonnement

Ik reisde een jaar of tien geleden zo vaak met de bus, dat ik besloot een jaarabonnement aan te schaffen. Op internet las ik dat ik voor de aanschaf van zo’n jaarabonnement naar het kantoortje van de busmaatschappij moest. Ik was daar al eens eerder geweest en wist het ongeveer te vinden. Het bevond zich naast de ingang van het station.

Co en ik togen zodoende naar het station en gingen opzoek naar het kantoortje. Toen we het met behulp van wat aanwijzingen vonden, vertelde een klant me dat ik op een bank kon wachten. Al snel was ik aan de beurt, de baliemedewerker riep mij. Ik vroeg Co me naar de balie te brengen en dat deed hij netjes. Het vinden van de medewerker daarachter, was minder eenvoudig. De balie was namelijk afgesloten door een glazen ruit met een luikje, waardoor voor Co minder duidelijk te zien was waar we moesten zijn. Omdat de stem van de medewerker vanachter zo’n ruit ook minder goed hoorbaar was, was het dus even zoeken, maar we kwamen met wat hulp van zijn en Co’s kant op de goede plek.

ik vertelde de medewerker, een vriendelijke man die normaal deze baliefunctie niet vervulde maar een dag inviel, dat ik een busabonnement wilde aanschaffen. Hij vertelde me dat ik daarvoor een formulier had moeten invullen. Nu begreep ik waar al die mensen op die bank mee bezig waren. Gelukkig begreep de medewerker dat ik zo’n formulier niet zelf kon invullen en hij besloot het dus met mij samen te doen. Dat was best lastig, want door die glazen ruit tussen ons, en de niet al te goede akoestiek in het kantoortje, moest ik moeite doen om hem te verstaan.

Nadat we het formulier hadden ingevuld, moest ik mijn handtekening erop zetten. Een heel lastige klus als er niemand is die je hand op de juiste plek kan zetten. Allereerst moest ik de pen te pakken zien te krijgen en het formulier vinden. Daarna probeerde de medewerker mij door middel van aanwijzingen als: “iets naar links, nu iets naar rechts, iets naar boven, nee iets omlaag” te vertellen waar ik mijn handtekening moest zetten en wonder boven wonder lukte dat ook nog. Daarna moest ik het formulier op het luikje leggen, zodat de medewerker er mee aan de slag kon. Hierbij kwamen mijn vingers er bijna tussen.

Toen het abonnement uiteindelijk in orde was, moest het nog betaald worden. Ik wilde pinnen. Allereerst moest ik daarvoor opzoek naar de pinautomaat die ergens bij dat luikje stond en daarna moest ik mijn pasje er doorheen halen. Wederom waren aanwijzingen van de nog steeds allervriendelijkste medewerker nodig. Er zijn immers vier manieren om het pasje door het gleufje te halen en maar één manier is de juiste.

Nadat ook dit gelukt was, we waren ongeveer een kwartier bezig geweest, keerden we terug naar de bushalte. Co die vond dat hij lang genoeg braaf was geweest, besloot onderweg nog snel een frikadel van de grond te rapen, die hij in zijn bek bewaarde tot hij hem op een rustige plaats lekker kon opeten. Helaas voor hem heb ik dat belet.

Mail voor vragen of opmerkingen naar: emailcontact

Volg me op Facebook:

Facebook

Volg me op Twitter:

Naar boven