Begin pagina Alle gekheid op een stokje
Naar de inhoud

Alle gekheid op een stokje

Er zijn twee soorten stokken, namelijk de taststok en de herkenningsstok. Zoals de naam al zegt, is de taststok bedoeld om mee te tasten. Het is een vrij lange stok, waarmee je als blinde of zeer slechtziende de omgeving kan verkennen. De herkenningsstok draag je hoofdzakelijk voor herkenning. Deze stok wordt vooral gebruikt door slechtzienden die nog genoeg zien om niet met een taststok te hoeven lopen, en door veel geleidehondgebruikers. Door het korte stokje zichtbaar bij je te dragen, attendeer je medeweggebruikers erop dat je minder goed ziet. Beide stokken bieden bovendien enige wettelijke bescherming. Wie een stok bij zich heeft en betrokken is bij een ongeval, is in principe niet aansprakelijk. Zonder stok kun je in bepaalde gevallen wel aansprakelijk zijn. De geleidehond biedt die wettelijke bescherming niet.

Echt dol op de stok ben ik nooit geweest. De eerste jaren had ik een herkenningsstokje, dat ik als taststok gebruikte. Omdat ik daar niet erg zachtzinnig mee omging en herkenningsstokjes sowieso niet bedoeld zijn om mee te tikken, heb ik er heel wat kromgeslagen. Toen ik wat langer werd, ging ik over op de taststok. In die eerste jaren was dat een niet opvouwbaar exemplaar. Als ik bij mijn vriendin achter op de fiets zat, hield ik die stok in mijn hand. Toen ik eens niet goed oplette, kwam hij tussen de spaken terecht. Stok krom en fiets beschadigd. Een echt bedreven stokloper ben ik op zijn zachtst gezegd, nooit geweest. Eens, tijdens een stoklooples, gebruikte ik de stok zo onhandig dat deze vast kwam te zitten achter het nummerbord van een auto. Ook andere weggebruikers waren niet altijd even alert. Mijn stok is een paar keer verbogen, doordat er een voetganger bovenop ging staan.

Toen ik Co kreeg, had ik geen taststok meer nodig. Ik schafte dus een herkenningsstokje aan. Omdat ik het niet gewend was een hond en een stok bij me te hebben, vergat ik die stok regelmatig. Ik heb hem meerdere keren laten liggen in restaurants. Ook kwamen de stokjes regelmatig tussen deuren, of vielen ze uit mijn hand. Ik heb Co dus maar geleerd ze op te rapen. Hij is daar heel bedreven in geworden en pakt ze uit zichzelf bij het touwtje aan de bovenkant. Omdat ik nog wel eens met de herkenningsstokjes tik en niet ieder merk daar even goed tegen kan, heb ik er al een aantal versleten.

Een aantal jaar terug op 3 oktober, ging ik met mijn broer naar de kermis. Co bleef thuis, de stok niet. Juist op hele drukke plaatsen kan het dragen van een stok heel prettig zijn. Bij het zien ervan, houdt menigeen een beetje afstand, waardoor ik niet verpletterd word in het gedrang. We gingen in mijn favoriete achtbaan. Omdat er niemand achterbleef, moest ik de stok wel meenemen. Ik klapte hem in en legde hem bij me in het karretje. Ik probeerde de ingeklapte stok op zijn plaats te houden. Het karretje ging op een bepaald moment echter zo hard naar beneden, dat de stok eruit vloog en met een klap landde. Gelukkig raakte hij op zijn vlucht niemand. Na de tocht zag mijn broer hem ergens achter de hekken van de achtbaan liggen. Na wat aandringen was één van de kermismedewerkers bereid hem daar vandaan te plukken.

Een andere keer gingen mijn moeder, Co en ik naar V&D. Het is altijd enigszins lastig om de winkel binnen te komen, omdat de ingangen voorzien zijn van twee paar klapdeuren. Voorbij de eerste deuren, dus in het kleine toegangshalletje, glipte mijn stok uit mijn handen. Geen idee waarom. Omdat we op een rooster met kleine ronde gaatjes stonden en ik de combinatie van hondenbpoot en rooster zeer angstaanjagend vind, en ik bovendien precies in een deuropening stond, besloot ik de stok niet achterna te duiken. Ik ging er vanuit dat mijn moeder, die achter ons liep, hem wel zou oprapen. Ik hoorde echter gerammel en een harde tik in de verte. De stok bleek door het rooster heen gevallen te zijn en lag nu ergens ver beneden. Mijn moeder kon hem zien liggen. Ik vond de situatie nogal vermakelijk. Het was knap dat de stok exact zo recht gevallen was dat hij niet op het rooster was blijven liggen, maar precies door zo’n klein gaatje heen was geschoten.

Ik wilde de stok graag terug. We gingen dus naar de klantenservice, waar een medewerker een collega optrommelde. Samen met mijn moeder tilden ze het zware rooster op, waarna de jongste in het manshoge gat moest afdalen. Ondertussen moesten de anderen er op letten dat er geen klanten via de deuren binnen kwamen en in het gat zouden stappen. Na even zoeken, vond de stoere medewerker de stok. Met vereende krachten en hulp van zijn collega, wist hij het gat weer uit te krabbelen, waarna de boel weer gesloten kon worden. Mijn stok en ik werden weer herenigd.

Mail voor vragen of opmerkingen naar: emailcontact

Volg me op Facebook:

Facebook

Volg me op Twitter:

Naar boven